( İki önceki yazımda sorduğum sorunun cevabı da burada. ) Farkettim ki Bora "Ganeeem, Ganeeem!" diye yırtınıp durdukça biz de etrafı çizmesin diye ondan kalemleri saklamakla hata ediyoruz. Gördüm ki oğluşka eline kalemi, önüne de kağıdı alınca bir nefes veriyor, rahatlıyor resmen! (Kime çektiyse artık ;) )
Ben de onu sakinleştirmek, mutlu etmek için yere sofra bezi serip eline kağıdı kalemi verdim. Birkaç rakam, harf, kelime yazdık çizdik.
Dudakları uzattık (Genetiktir; bkz. Engin Dayısı...), kalemi sağ ele mi alsak, sol ele mi bilemedik. Israrlı sağ el dayatmasına karşı çıktık...
Kağıda ayıcık çizdim. "Ayyyyyyy..." dedi, güldü, mutlu oldu bizimki :) "Beğendin mi oğlum, öp o zaman?" dedim. Eğildi, öptü, öptü... İşte cevap budur : Kağıda çizdiğim ayıcığı öper ama anneyi öpmez, yalvarsam, ağlasam, kıskansam öpmez beni oğluşkam! (Bu durumda Özlem ve Hatice bildi sorumun cevabını, minik hediyeleriniz için ayrı bir post yazacağım canlarım.) Gel de şimdi ayıcığı kıskanma! Mucuk mucuk öpüyor paşam, eğilip eğilip öpüyor! Allah muhabbetinizi arttırsın ne diyeyim :)
Ardından ne yaptı dersiniz? Babası başındayken ben mutfağa gittim geldim, en fazla 10 dakikalığına. Döndüm baktım, bizim koltuklar resim defterine dönmüş! Bir de babacığının numaradan son anda; "Boraaa, yapma oğlum" deyişi var görmelisiniz! :)
Şu suçlu bakışlara bakar mısınız? Bizim evde işler böyle. Çalışan anne çocuğu olmak kolay mı? Kirlettiysen temizleyeceksin! :) Şaka bir yana ben hiçbirşey söylemeden kırılan, dökülen, saçılan, kirlenen herşeyi toplama, silme arzusu var doğuştan benim titiz oğlumun! Burdan duyurulur "Gelecekte gelin hanım çok şanslı olacak!" Ee ben şanslıyım, varsın gelinciğim de şanslı olsun değil mi?
Hepinize sevgiler...
